Stadscommissarissen? Ook voor cd&v blijft het een erg onduidelijke "nieuwe" functie Daarom stemde we tegen op de laatste gemeenteraad.
Maar we vragen al heel wat aan onze verenigingen die kredieten ontvangen. Er is een kaderbesluit dat bepaalt hoe er met financiering door de stad omgegaan moet worden, er is de Wet van 14 november 1983 op de aanwending en op de controle van sommige toelagen en het Koninklijk besluit van 1 mei 1993 betreffende de verklaringen af te leggen in verband met subsidies, vergoedingen en toelagen.
In de convenanten en samenwerkingsakkoorden die de stad afsluit met verenigingen en organisaties worden heel wat afspraken gestipuleerd. Voor de aanvang van het project moet de ontvanger van stedelijke middelen de ondersteuningsverstrekker een begroting bezorgen. Deze begroting omvat de volledige werking van uw organisatie. Er dienen inhoudelijke rapportages te gebeuren en fiches overgemaakt te worden van het traject. Een jaarlijkse financiële afrekening moet overgemaakt worden. De evaluatie van het project gebeurt aan de hand van de permanente evaluatie, de indicatoren, de inhoudelijke en financiële rapportage en de gesprekken halfjaarlijks en einde van het jaar ter opvolging van het project.
Er is dus reeds een stedelijke vertegenwoordiger die de halfjaarlijkse (inhoudelijke) opvolging doet en de rapporteringsdrift is erg hoog (per kwartaal moet er bijvoorbeeld heel wat cijfermateriaal worden opgeleverd). Los van deze inhoudelijke regisseur, is er een financiële opvolging via de stedelijke fondsenbeheerder (vaak nog een andere persoon dan de regisseur) met stringente financiële richtlijnen. Tot een dubbele boekhouding toe. Los daarvan hebben de organisaties waarvan sprake zelf een boekhouder en een bedrijfsrevisor die de financiering rapporteren.
Welke laag wenst dit stadsbestuur hier nu nog bovenop al deze controle te leggen? Willen dit bestuur de bestaande mechanismes vervangen met de stadscommissaris, of is het vertrouwen in de stedelijke administratie te klein? Het is het één of het ander lijkt ons.
Er werd verwezen in de commissie naar het trauma dat de subsidies van mevrouw El Kaouakibi hadden veroorzaakt. Dat volgen we. Maar dat trauma leidt naar wantrouwen voor elke organisatie, ook degenen die nu al hun uiterste best doen. En als het nu een punt is om trauma's te bestrijden en transparanter te zijn, dan is het vreemd dat deze controle ook net wordt onttrokken aan de gemeenteraad en da het college daar nu enkel bevoegdheid in krijgt. Uit een trauma na misbruik, worden organisaties belast en wordt het reglementair bepaald dat dit onderling binnenskamers besproken dient te worden.
We hebben er een marathon op zitten. Vier nachten lang hebben we in de commissies de kredieten, de cijfers en de beleidsdoelstellingen doorgeploeterd. En laat ik beginnen met een woord van dank aan de stadsdiensten, die ons hebben proberen te gidsen doorheen de duizenden pagina's van dit meerjarenplan.
Vrouw & Maatschappij stad Antwerpen bundelt krachten met Rebelle voor actie ‘Rebeline’. Vrouwen ervaren 50 tot 60% meer bijwerkingen van medicatie dan mannen en belanden 33% vaker in het ziekenhuis omwille van geneesmiddelen die niet optimaal op hun lichaam zijn afgestemd. Dat is geen toeval: decennialang werd medisch onderzoek voornamelijk gebaseerd op het mannenlichaam. Nog altijd zijn vrouwen ondervertegenwoordigd in klinische studies en worden onderzoeksresultaten zelden uitgesplitst naar sekse. De gevolgen voor de gezondheid van vrouwen zijn aanzienlijk.
Voel je je ooit ongemakkelijk of onveilig als je op stap bent? Misschien jij zelf, of iemand anders die je ziet. Dan is het goed om te weten dat er een eenvoudig codewoord is waarmee je discreet om hulp kunt vragen: ‘Angela’.